Um-Dois-Três, é Lula outra vez! mei 14, 2008
Posted by Observer in Politiek.Tags: Arena, Casa Civil, CPI dos Cartões, DEM, Democratas, Dictatuur, Dilma Roussef, Fernando Henrique Cardoso, José Agripinio Maia, José Dirceu, Lula, Partido dos Trabalhadores, São Bernardo do Campo
trackback
Met bovenstaande slagzin werd president Lula onthaald op een vakbondsfeestje in São Bernardo do Campo (in de staat São Paulo) waar men de dertigste verjaardag vierde van de “Movimento Grevista” (stakingsbeweging in de voormalige werkkring van Lula, de metallurgie sector). De slagzin rijmt lekker in het Portugees maar niet in het Nederlands: Een-twee-drie, Lula een derde keer! Hiermee wordt duidelijk gemaakt dat een groot deel van de Braziliaanse bevolking het helemaal niet erg zou vinden indien Lula opnieuw verkozen zou worden voor een derde ambtstermijn in 2010. Nooit eerder in dit land was een president zo populair. Zelf maakte hij al enkele malen duidelijk dat er van een derde ambtstermijn geen sprake kan zijn, hij bestempelde het idee zelfs als “obsceen voor de democratie”.
Een vakbondmanifestatie in 1989 met een reuze afbeelding van Lula
Ondanks de poging van de oppositie om zijn rechterhand en mogelijke opvolgster Dilma Roussef zwart te maken is het zondermeer duidelijk dat Lula haar door dik en dun steunt. Een eventueel alternatieve kandidaat uit de PT (Partido dos Trabalhadores, Lula’s partij) zal veel rijst en bonen moeten eten om het beter te doen als zij.
Dilma Roussef is het hoofd van het “Casa Civil”, de presidentiële staf. Zij is de opvolgster van José Dirceu, een partijgenoot van Lula die aan de kant geschoven werd wegens vermeende corruptie. Tijdens de eerste ambtstermijn van Lula was zij minister van energie. Roussef was tussen 1964 en 1985 lid van een guerilla beweging tegen de militaire dictatuur in Brazilië. Van 1970 tot 1973 zat ze zelfs in de gevangenis waar ze mishandeld en gemarteld werd. Onlangs kwam ze in opspraak door het uitlekken van een zogenaamd dossier over de uitgaven van voormalige president Fernando Henrique Cardoso en zijn entourage. Het gaat om verzegelde gegevens en de oppositie maakte gebruik van het feit om haar ter verantwoording te roepen bij de “CPI dos Cartões” (Comissão Parlamentar de Inquérito = parlementaire onderzoekscommissie) die de uitgaven onderzoekt van ambtenaren en politici met gebruik van een officiële kredietkaart. Het dossier bleek doorgespeeld te zijn door iemand uit haar staf. Dilma legde een getuigenis af die maar liefst negen uur in beslag nam. Ze deed dat met zoveel bravoure dat de oppositie met de rug tegen de muur werd geduwd. Op een gegeven moment werd ze aangevallen door de politicus José Agripinio Maia (leider van de rechtse partij DEM, Democratas) die haar voor de voeten wierp: “U hebt al eerder toegegeven dat u liegt, hoe kunnen we nu geloven dat u de waarheid vertelt“? Dit was bepaald een goedkope uitval, gericht op Dilma’s verleden tijdens de militaire dictatuur. Vaker dan eens verklaarde ze dat ze in die tijd veel loog tegen haar ondervragers om vrienden en kameraden te redden. Maia was in die tijd lid van Arena, een partij die de dictatuur steunde. Dilma’s antwoord was kort, krachtig en emotioneel: “Er is geen enkel vergelijk mogelijk tussen een dictatuur en een democratie. Ik werd op een barbaarse manier gemarteld en ik ben er fier op te hebben gelogen tijdens die martelingen. Dit maakt deel uit van mijn biografie. Ik heb kameraden gespaard van martelingen en zelfs van de dood. In een dictatuur is er geen plaats voor waarheid“, een uitspraak waarop meteen luidruchtig geapplaudisseerd werd door leden van de regering en zelfs enkelen uit de oppositie.
Dilma Roussef: “Er is geen enkel vergelijk mogelijk tussen een dictatuur en een democratie”
Inmiddels meld journalist Josias de Souza (Folha de São Paulo) dat het Amerikaanse consulaat van São Paulo in 2005 al een dossier opmaakte over Dilma. Dat was net na de val van haar voorganger José Dirceu. In het dossier zou zij omschreven worden als een keiharde en veeleisende workaholic. Een andere omschrijving refereert naar haar als de “Joanne D’ Arc van de subversieven”, verwijzend naar haar opsluiting tijdens de dictatuur en de martelingen die zij onderging.
Reacties»
No comments yet — be the first.